Bakit Kinatatakutan Ang Mga Pinoy Sa Tay Ninh? #VietnamWar

Description

Script Vidéo

Alam niyo ba na noong Vietnam War, may isang grupo ng mga Pilipinong sundalo na pumasok sa "War Zone C"—ang pinakamapanganib na teritoryo ng mga Viet Cong—nang walang dalang mabibigat na armas? Noong 1966, ipinadala ang PHILCAG sa Tay Ninh. Ang lugar na ito ay puno ng mga bitag, mga "tunnel rats," at mga sniper na nakatago sa makapal na gubat. Habang ang ibang bansa ay nagpapadala ng mga tanke, ang dala ng mga Pinoy? Gamot, pala, at semento. Pero huwag kayong magkakamali. Kahit "Civic Action" ang pangalan nila, ang mga sundalong ito ay mga elite rangers at jungle experts. Sa gabi, habang bumubuhos ang ulan at mortar shells, kailangang bantayan ng mga Pinoy ang kanilang perimeter laban sa mga anino na hindi mo nakikita. Habang ang mga Amerikano ay nahihirapang makuha ang loob ng mga lokal, ang mga Pinoy ay naging katuwang ng mga Vietnamese. Bakit? Dahil pareho tayo ng hitsura, pareho tayo ng klima, at naintindihan natin ang hirap ng digmaan. Sabi nga ng isang US General, ang presensya ng Pilipinas ay mas epektibo pa sa isang buong division ng infantry. Sa kabila ng mga ambush at panganib sa Tay Ninh, tinapos ng mga Pinoy ang pagtatayo ng mga paaralan at ospital sa gitna ng putukan. Hindi sila napaalis ng mga Viet Cong. Nanatili silang nakatayo sa gitna ng apoy, dala ang tapang na tanging Pinoy lang ang mayroon. Hindi lang bala ang nagpapanalo sa giyera; minsan, ito ay ang malasakit sa gitna ng kaguluhan. Pinatunayan ng PHILCAG na kahit sa pinakamadilim na bahagi ng Vietnam, hindi kayang pasukuin ang dugong Pilipino. Dapat bang ituro ito sa ating mga paaralan? I-comment ang inyong opinyon at mag-subscribe sa Pinoy War Stories para sa iba pang nakatagong kwento ng ating kasaysayan.