Nocna Tajemnica na Peronie!

Description

Script Vidéo

**Mój pierwszy dzień jako nocny pracownik metra zaczął się od jednej dziwnej zasady. Kierownik powiedział: „Jeśli usłyszysz, że nadjeżdża pociąg... zanim zapalą się światła w tunelu, natychmiast zejdź z peronu.”** Nie wyjaśnił dlaczego. Wręczył mi latarkę. Kamizelkę. I odszedł. Po zamknięciu stacji zostałem sam. Moim zadaniem było sprawdzić, czy na peronach nic nie zostało. Panowała kompletna cisza. Nie było pasażerów. Nie było ochrony. Tylko zegar odliczający kolejne minuty. Minęła północ. Przechodziłem właśnie obok krawędzi peronu. Nagle usłyszałem znajomy dźwięk. Daleko w tunelu. Metaliczny stukot kół. Pociąg. Spojrzałem przed siebie. Tunel był całkowicie ciemny. Przypomniałem sobie słowa kierownika. Natychmiast odsunąłem się od krawędzi. Kilka sekund później... dźwięk był już bardzo blisko. Ale światła nadal się nie pojawiły. To nie miało sensu. Każdy pociąg oświetla tunel na długo przed wjazdem na stację. Ten nie. Stukot był coraz głośniejszy. Drżała cała posadzka. A tunel wciąż pozostawał czarny. Nagle... wszystko ucichło. Tak nagle, jakby ktoś wyłączył dźwięk. Spojrzałem ostrożnie w stronę torów. Nie było żadnego pociągu. Tylko ciemność. Odwróciłem się, żeby odejść. I wtedy usłyszałem głos. – Przepraszam... Dochodził z tunelu. – Czy to końcowa stacja? Nikogo nie było widać. Tylko ten głos. Powoli zbliżał się do peronu. Krok. Po kroku. Nie widziałem sylwetki. Słyszałem tylko kroki po żwirze między torami. Wycofałem się. Serce waliło mi jak oszalałe. Kroki zatrzymały się dokładnie przy krawędzi. Zapadła cisza. Po chwili coś bardzo powoli wspięło się na peron. Nie patrzyłem. Wpatrywałem się tylko w podłogę. Usłyszałem, jak ktoś przechodzi obok mnie. Bardzo wolno. Zatrzymał się tuż za moimi plecami. – Nie odpowiesz? Nie odezwałem się. Minęło kilka długich sekund. Potem kroki oddaliły się. Drzwi techniczne na końcu peronu otworzyły się z głośnym trzaskiem. I zaraz potem... zamknęły. Reszta nocy minęła spokojnie. Rano oddałem kamizelkę. Kierownik spojrzał na mnie. – Słyszałeś go? Przytaknąłem. – Odpowiedziałeś? Pokręciłem głową. Po raz pierwszy się uśmiechnął. – To dobrze. Zapytałem, kim był. Przez chwilę patrzył na pusty peron. – Nie wiem. Ale od trzydziestu lat... zawsze pyta o końcową stację. I jeszcze nikt nie widział... żeby odjechał jakimkolwiek pociągiem.