The photo that closed one chapter. Thank you for almost 3 years. Para sa lahat ng araw na pinili mo kong mahalin, yakapin, at samahan- samahan sa mga pagsubok ng buhay. Sa lahat ng moments na ikaw ang nagbigay kulay sa mga parte ng buhay ko na dati ay puro takot at pagdududa lang. Marami akong naging bago dahil sa’yo—new chances, new courage, new acceptance. Ikaw ang naging dahilan kung bakit mas nakita ako ng pamilya ko, at bakit mas minahal tayo ng mga tao nung pinili nating ipakita sa mundo kung sino talaga tayo. Pero aaminin ko… dumating din tayo sa point na ang gaan ng mga ngiti natin sa labas, pero pareho tayong mabigat sa loob. May mga salita na hindi nasabi, may mga tampo na tinulugan na lang, may mga sakit na inipon hanggang hindi na halos makagalaw. And sometimes, akala natin ang ending ay yung pagbitaw. Akala natin love means letting go. Pero hindi pala. Minsan, love means letting go of the parts of us that hurt each other—hindi yung mismong relasyon. Kaya ngayong patapos na ang taon, pinipili nating putulin yung cycle: yung pride na nauuna, yung misunderstanding na lumalaki, yung pagod na hindi inaamin. Pinipili nating magbago, hindi maghiwalay. Pinipili nating ayusin, hindi tapusin. Hindi ko gustong mawala ka. Ang gusto ko, mawala yung mga dahilan kung bakit nasasaktan tayo. So here’s to endings that create beginnings. To choosing each other again—mas totoo, mas magaan, mas kami. “The photo that closed one chapter.” The chapter that taught us love isn’t about winning, it’s about choosing.
